Mija kolejna rocznica przyznania Matce Teresie z Kalkuty Pokojowej Nagrody Nobla za pracę wśród najuboższych, chorych i umierających mieszkańców Indii. Zakonnica, która większą część życia spędziła w białym sari obszytym niebieską lamówką, przeszła drogę od nauczycielki w żeńskiej szkole prowadzonej przez katolików do jednej z najszybciej wyniesionych na ołtarze postaci we współczesnej historii Kościoła.
Najważniejsze:
- Pokojową Nagrodę Nobla przyznano Matce Teresie w 1979 roku w uznaniu ponad czterdziestopięcioletniej działalności na rzecz ubogich, chorych i sierot w Indiach.
- Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości powołała do życia w 1950 roku, za zgodą papieża Piusa XII, po latach pracy w szkole w Kalkucie.
- Proces beatyfikacyjny otworzył niecałe dwa lata po jej śmierci Jan Paweł II, uznając, że za jej pośrednictwem doszło do cudownego uzdrowienia.
- Beatyfikowana została w 2003 roku, zaledwie sześć lat po śmierci, co uznaje się za najszybszą beatyfikację we współczesnej historii chrześcijaństwa, a w 2016 roku Kościół ogłosił ją świętą.
Z Skopje do Kalkuty
Agnes Gonxha Bojaxhiu przyszła na świat w 1910 roku w macedońskim Skopje, w rodzinie albańskiej. Powołanie do życia zakonnego poczuła już jako dwunastolatka. Sześć lat później wstąpiła do zgromadzenia sióstr loretanek w Irlandii, przyjmując imię zakonne Teresa. Nowicjat odbyła jednak w Indiach, gdzie od 1929 roku uczyła w prowadzonej przez katolików szkole żeńskiej w Kalkucie, by z czasem objąć jej kierownictwo.
Przełom nastąpił w 1946 roku, gdy siostra Teresa usłyszała, jak wspominała, wezwanie do porzucenia pracy nauczycielskiej na rzecz bezpośredniej pomocy biednym i opuszczonym. Dwa lata później, przywdziała białe sari z niebieskim obrzeżem i, za zgodą papieża Piusa XII, wyszła na ulice Kalkuty, by nieść pomoc trędowatym, umierającym i porzuconym dzieciom. Rezygnacja z posady dyrektorki szkoły na rzecz pracy wśród najbiedniejszych mieszkańców miasta oznaczała całkowitą zmianę warunków życia: z uporządkowanej instytucji edukacyjnej w bezpośredni kontakt z ubóstwem, chorobami zakaźnymi i śmiercią na ulicach.
Misjonarki Miłości i codzienna praca wśród ubogich
W 1950 roku Matka Teresa założyła zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości. Obok gałęzi aktywnej, zajmującej się bezpośrednią posługą wśród chorych i porzuconych, powstała też gałąź kontemplacyjna, oparta na modlitwie. Z czasem dzieło rozrosło się o kolejne wspólnoty: Braci Misjonarzy Miłości, Ojców Misjonarzy Miłości, Świeckie Misjonarki Miłości oraz ruchy Cierpiących Współpracowników i Corpus Christi Movement. Przez ponad czterdzieści pięć lat Matka Teresa prowadziła hospicja dla ubogich, chorych i sierot, a założone przez nią zgromadzenia rozwinęły tę działalność zarówno na subkontynencie indyjskim, jak i poza jego granicami, obejmując sierocińce oraz domy dla chorych i umierających.
Nobel i najwyższe odznaczenie Indii
W 1979 roku przyznano jej Pokojową Nagrodę Nobla, a w kolejnym roku władze Indii uhonorowały ją orderem Bharat Ratna, najwyższym odznaczeniem państwowym tego kraju. Rozpoznawalność, jaką zyskała na całym świecie, wynikała z codziennej, bezpośredniej pracy z najbiedniejszymi mieszkańcami Kalkuty, nie z działalności politycznej czy instytucjonalnej. Zmarła na zawał serca w 1997 roku w Kalkucie, mieście, któremu poświęciła niemal całe dorosłe życie.
Rola Jana Pawła II i błyskawiczna droga na ołtarze
Kluczową rolę w procesie wyniesienia Matki Teresy na ołtarze odegrał Jan Paweł II. Niecałe dwa lata po jej śmierci papież stwierdził, iż to za jej wstawiennictwem doszło do uzdrowienia pacjenta chorującego na nowotwór żołądka, co stało się podstawą otwarcia procesu beatyfikacyjnego. Decyzji tej towarzyszyły wątpliwości dotyczące samego uzdrowienia, a jednocześnie pojawiały się głosy, że zasługiwała na miano świętej wyłącznie ze względu na swoje życiowe dokonania, bez konieczności przechodzenia formalnej procedury kanonizacyjnej.
Ostatecznie beatyfikowano ją w 2003 roku, zaledwie sześć lat po śmierci. Standardowa droga do beatyfikacji w Kościele katolickim bywa znacznie dłuższa i obejmuje zazwyczaj dekady gromadzenia dokumentacji oraz świadectw, dlatego przypadek Matki Teresy uznaje się za ewenement we współczesnej historii chrześcijaństwa. Trzynaście lat później, w 2016 roku, Kościół ogłosił ją świętą.
Najczęściej zadawane pytania
Kiedy Matka Teresa otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla?
W 1979 roku, w uznaniu wieloletniej pracy na rzecz ubogich, chorych i sierot w Indiach.
Jakie wątpliwości towarzyszyły procesowi beatyfikacyjnemu?
Kwestionowano uzdrowienie uznane za cud, a jednocześnie pojawiały się opinie, że zasługiwała na miano świętej już za swoje życiowe dokonania, bez oczekiwania na formalne potwierdzenie cudu.
Czym różni się gałąź aktywna Misjonarek Miłości od kontemplacyjnej?
Gałąź aktywna prowadzi bezpośrednią posługę wśród chorych, ubogich i porzuconych, natomiast gałąź kontemplacyjna opiera swoją działalność na modlitwie.
Kiedy Matka Teresa została kanonizowana?
Na świętą ogłoszono ją w 2016 roku, trzynaście lat po beatyfikacji.
Źródło: Wikimedia Commons (CC BY-SA 2.0)
Materiał przygotowany z wykorzystaniem narzędzi sztucznej inteligencji.
